UncategorizedΜητρότητα

Αγαπητές μαμάδες: Δεν υπάρχει «επιστροφή» για εμάς

Κάνω γιόγκα πλέον σχεδόν κάθε μέρα. Είναι η ώρα μου (δηλαδή μια από τις ώρες μου…έχω ανακαλύψει και άλλες, μαζί και η θεραπείες της Ήπιας Βιο-Ενεργειακής), ο διαλογισμός μου, η στιγμή μου με το σώμα μου, τον νού και το πνεύμα μου. Είναι ο τρόπος να επανέρχομαι σε μια κάποια ισορροπία καθώς το τρίπτυχο νους/σώμα/ψυχή βρίσκουν και αυτά μια κάποια δική τους. Είναι ένας τρόπος να αγκαλιάσω, να κατανοήσω και να νιώσω ευγνώμων για την γεμάτη τρέλα ζωή μου.

Και αυτά είναι όσα αποζητώ από τη κάθε συνάντηση μου με το χαλάκι μου. Γιατί για τη φόρμα μου δεν κάνω καν συζήτηση… καθώς, όσο και να αγωνίζομαι να αποκτήσω την προ δεκαπενταετίας σιλουέτα μου (αυτήν που έτσι κι αλλιώς πάντα απείχε παρασάγγας από το ιδεώδες 90-60-90) έχω συμφιλιωθεί σχεδόν πλήρως πια ότι σε αυτόν τον αγώνα η χαμένη θα είμαι πάντα εγώ…Έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έχω πλέον το σώμα μιας μαμάς (αλήθεια, μου θυμίζει πολύ αυτό της δικιάς μου μαμάς) μιας και οι ελπίδες για επιστροφή στα προ δεκαπέντε ετών κιλά και σιλουέτα, καταλαβαίνετε πως έχουν γίνει πλέον φτερό στον άνεμο…

Φυσικά και δεν ισχύει αυτό για όλες. Όμως είμαι βέβαιη ότι για κάθε μια από εσάς που διαβάζει αυτές τις γραμμές και έχει φουσκώσει με ένα μωρό στη κοιλιά της τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της, κάτι από αυτό που ήσασταν πριν η κοιλιά σας μετατραπεί σε ένα μπαλόνι έτοιμο να εκραγεί έχει χαθεί για πάντα. Μπορεί όχι στο σώμα. Μπορεί στο πνεύμα, στις συνήθειες, στη ρουτίνα, ακόμη και στον τρόπο που αγαπάτε. Εσάς και όποιον άλλο αγαπάτε.

Καθημερινά προσπαθώ να συμφιλιωθώ με αυτή την νέα μου ύπαρξη. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά τη πρώτη μεγάλη μου ένα-πριν-την-έκρηξη κοιλιά μου μπορώ να πω ότι σε ότι αφορά οτιδήποτε εκτός από αυτή τη κοιλιά (σήμερα και χωρίς μωρό μέσα μπορεί εύκολα να παραπλανήσει κάποιον…) έχω κάνει και ένα βήμα παραπέρα. Σήμερα αισθάνομαι βαθιά ότι αυτή η δίχως επιστροφή νέα εκδοχή μου είναι το πιο υπέροχο πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στη ζωή μου!

Ευτυχώς, γιατί ειδάλλως δεν ξέρω πως, και αν θα μπορούσα να δουλεύω με γυναίκες μεταξύ άλλων μέλλουσες και νυν μαμάδες…Και το κάνω. Υποστηρίζω τις γυναίκες καθώς μεγαλώνουν, μεταβαίνουν και επαναδημιουργούν τις ζωές τους. Η μάλλον, δημιουργούν τις νέες ζωές τους και ανακαλύπτουν τη βαθιά χαμένη αίσθηση αυτοαξίας τους, και καθώς το κάνουν αυτό, θεραπεύουν τη πρωταρχική τους και πιο σπουδαία σχέση. Τη σχέση τους με τον εαυτό τους.

Και όσο περισσότερες γυναίκες συναντώ στη δουλειά μου, ενώ παράλληλα βαθαίνει και το δικό μου ταξίδι στη μητρότητα, τόσο πιο ξεκάθαρο μου γίνεται.

Αυτό που υποτίθεται ότι θα πρέπει να διακτινιζόμαστε πίσω σε αυτό που υπήρχαμε πριν τα παιδιά, και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν….Ε, δε παίζει!

Δε παίζει να ξαναγίνουμε αυτές που είμασταν σωματικά, συναισθηματικά, και σε καμία περίπτωση πνευματικά. Και ξέρεις κάτι, δεν πρέπει και να ξαναγίνουμε αυτές που είμασταν! Γιατί κάθε βήμα πιο κοντά στη προ παιδιών εποχή μας είναι και μια άρνηση στην μεγαλύτερη ευκαιρία για ανάπτυξη που μας δίνει η φύση μας! Όλα τα άλλα είναι η πλάνη που πέφτουμε. Και όσο ζούμε στη πλάνη αυτή, τόσο θα δυστυχούμε. Τόσο δε θα συναντάμε τη σύνδεση με τον εαυτό μας, τους συντρόφους μας, τα παιδιά μας!

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που γινόμαστε μητέρες, μα κάθε φορά, με κάθε νέο φούσκωμα της κοιλιάς μας, κάνουμε (είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι) και μια τεράστια δρασκελιά μπροστά. Μπροστά σε μια πιο αφυπνισμένη, πιο συντονισμένη και πιο ισχυρή εκδοχή του εαυτού μας.

Η μητρότητα είναι μια ιερή, όμορφη και αξιέπαινη εξέλιξη, όχι μια γεμάτη ντροπή μετάβαση σε μια μικρότερη και μειωμένη κατάσταση της ύπαρξης μας, κατά πως ορίζει η σημερινή μας κοινωνία.

Η ίδια η αντίληψη ότι θα πρέπει να αλλάξουμε όσο το δυνατόν λιγότερα πράγματα μέσα, έξω και πάνω μας και ει δυνατόν να επαναφέρουμε πλήρως αυτό που ήμασταν πριν συναντηθούμε με τη μητρότητα δεν είναι απλά μη ρεαλιστικό. Δυνητικά είναι και νοσηρό…Μα πάνω από όλα είναι μια προσβολή στις γυναίκες όλων των ηλικιών, όλων των εθνικοτήτων, όλων των σχημάτων και μεγεθών. Γελοιοποιεί το πανίσχυρο πέρασμα σε έναν από τους πλέον βασικούς ρόλους τους οποίους μπορεί να αναλάβει ένα ανθρώπινο ον. Το πιο σημαντικό,  αποτελεί στόχο ενάντια στη πλήρη αποδυνάμωση των γυναικών (και εκεί έγκειται και η δυνάμει νοσηρότητα που επιφέρει) μέσα από ένα ατέρμονο ταξίδι μόχθου για το μη επιτεύξιμο, που και να το επιτυγχάναμε, δε θα μας εξυπηρετούσε απαραίτητα σε κάτι.

Ο κόσμος μας χρειάζεται την μεταμόρφωση που η μητρότητα φέρνει σε εμάς τις γυναίκες. Το μαλάκωμα, την τρυφερότητα, την ευαλωτότητα, την παράδοση σε αυτό που είναι, την βαθιά υπομονή, τη φροντίδα για τον άλλο, την αλλαγή στις προτεραιότητες, το βάθος της αγάπης, για να αναφερθώ σε κάποιες από τις ποιότητες τις οποίες αυτός ο πονεμένος κόσμος χρειάζεται περισσότερο.

Κοίτα όμως που οι αφυπνισμένες, ενδυναμωμένες γυναίκες που γνωρίζουν καλά την αληθινή τους αξία (ειδικά όσες από εμάς απολαμβάνουμε μια σχετική ελευθερία, ευκαιρίες και προνόμια) αποτελούν απειλή σε τόσες πολλές κοινωνικές δομές και πολιτιστικές νόρμες.

Πρώτη και καλύτερη η βιομηχανία μόδας και ομορφιάς, που υπολογίζει εκατομμύρια στη ανικανοποίητη εικόνα που έχουμε για τα σώματα μας και τις ζωές μας μετά τα παιδιά. Σε όσο περισσότερη επαφή έρθουμε με την εγγενή μας αυταξία, ομορφιά, δύναμη και σκοπό, τόσο λιγότερα θα είναι τα προϊόντα κάθε είδους που θα έχουμε ανάγκη για να νιώσουμε καλά με εμάς.

Έπειτα οι εργοδότες θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν την αρχή που θέλει το κέρδος πάνω από το εργατικό δυναμικό, μόλις αποφασίσουμε, συλλογικά ότι οι ανάγκες μας μετράνε. Επαρκής άδειες μητρότητας, πρόσβαση σε δομές υγείας, θέσεις μερικής απασχόλησης με προνόμια και αυξημένη ευελιξία για τις μητέρες (όπως το να μπορούν να κάνουν αντλήσεις μητρικού γάλακτος εν ώρα εργασίας) θα είναι πιο πιθανό να καθιερωθούν μόλις δούμε τους εαυτούς μας ως άξιες τέτοιων παροχών. Η αλλαγή αυτή φυσικά συναντά μεγάλα εμπόδια από εκείνους που κερδίζουν από τον τρόπο που η κοινωνία έχει θεμελιωθεί σε σχέση με τη μητρότητα και την εργασία.

Διακατεχόμαστε ακόμη από μια ανδροκρατούμενη κουλτούρα στην οποία η θηλυκή δύναμη τρομάζει τους ανθρώπους. Αρκεί μόνο να κοιτάξει κανείς το πόσο συχνά οι άνθρωποι νιώθουν τρόμο, φρίκη και αποστροφή γύρω από τα θέματα της γέννας, της έμμηνου ρύσης ή της εμμηνόπαυσης. Είναι στη κουλτούρα μας να μην νιώθουμε ακόμη άνετα με τη θηλυκότητα στην πραγματική και πλήρη διάσταση της. Θα πρέπει πρωτίστως  να είμαστε συμμαζεμένες, ξυρισμένες, αποστειρωμένες και περασμένες από το Photoshop, πριν μας αξιολογήσουν ως ευπαρουσίαστες, αποδεκτές και όχι αηδιαστικές. Αν και η μητρότητα προσφέρει πολλούς λόγους και ευκαιρίες να διαλυθεί αυτή η παρανοϊκή πεποίθηση, η ντροπή που ακόμη νιώθουμε γύρω από τα σώματα μας, την ευαλωτότητα μας και τις ανάγκες μας συχνά μας κρατά παγιδευμένες στους περιορισμούς που οι ίδιες βάζουμε στους εαυτούς μας.

Είναι στο χέρι της κάθε μιας από εμάς να αποφασίσει αν θα αγκαλιάσει την ιερή εξέλιξη προς τη μητρότητα με όλη την ακατάστατη και συνάμα μυστήρια ομορφιά της, ή να την πολεμήσουμε πλάι στις βιομηχανίες που υπολογίζουν στην αποδυνάμωση και τη δυσαρέσκεια μας.

Εικαστικό: Tamara Adams

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *