ΓυναίκαΙερή ΜήτραΜητρότητα

Αγαπητή Πατριαρχία

Αγαπητή Πατριαρχία,

Το ξέρουμε πως η δύναμη του κόλπου και της Μήτρας μας σε τρομοκρατεί.  Γνωρίζουμε καλά πως η ολοσχερής δύναμη αυτού του οχήματος, που φέρνει τις ζωές στον κόσμο μας, σε έχει κάνει να σείεσαι σαν ένα αγρίμι που το έχουν στριμώξει στη γωνιά. Σαν την αγριόρνιθα που χτυπά τα φτερά της για να φανεί μεγαλύτερη και πιο επιβλητική υπό την απειλή της κάννης, ξέρουμε πως η μόνη σου απάντηση στη δύναμη αυτή είναι η μεταμφίεση του τρόμου σου σε νταηλίκι.

Ξέρουμε ότι η αφοσιωμένη απόπειρα σου να μαραζώσεις και να καταισχύνεις τα κορμιά και τις ψυχές μας δεν έρχεται από το αίσθημα ανωτερότητας σου, αλλά για την ακρίβεια από τον βαθύ φόβο που σου προκαλεί το αίσθημα κατωτερότητας που σε διακατέχει. Γνωρίζουμε ότι η αμείλικτη αποστολή σου να μας αποσυνδέσεις και να μας απομακρύνεις από τη δύναμη μας πηγάζει από το βαθύ σου αίσθημα αδυναμίας.

Οι αιώνες που πέρασαν μέσα σε αυτόν τον γρίφο κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα: o 20ος αιώνας σε είδε να κερδίζεις εσύ τoν πόλεμο στον οποίο έβαλες τις γυναίκες να μάχονται αναμεταξύ τους. Γίναμε ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μας, καθώς διαρκώς πέφτουμε στη παγίδα που εσύ μας στήνεις. Σιχαινόμαστε τα σώματα μας, σιχαινόμαστε την περίοδο μας, φοβόμαστε και τρέμουμε τη γέννα, μισούμε να θρέφουμε τα παιδιά μας με το γάλα μας.

Είμαστε τόσο πρόθυμες να θυσιάσουμε τη μητρότητα προς χάριν της «καριέρας» (μια πέρα για πέρα δική σου επινόηση τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες του κόσμου αυτού ) με το πρόσχημα της ανάγκης για «βιοπορισμό», για «επιβίωση». Στερούμε από τον εαυτό μας το ιερό δώρο της σύνδεσης με τη ζωή που μεγαλώνει μέσα μας, τη ζωή που έγινε σώμα από το σώμα μας, χωρίς εμείς να έχουμε καν πάρει χαμπάρι όλους αυτούς τους 9 μήνες ότι μέσα μας ζούσε και μεγάλωνε η πιο πιστή αναπαράσταση του Θεϊκού, του Ουράνιου. Και ώ! τί παράξενο, αυτή η Θεική υπόσταση μεγάλωνε σε μια «θνητή» μήτρα, από μια «θνητή» και κατώτερη της εξοχότητας σου γυναίκα! Έτσι μας είπες εσύ.

Σήμερα έχουμε αμφισβητήσει την ικανότητα μας να αναθρέψουμε τα παιδιά μας, θεωρώντας πιο διαθέσιμους και αρμόδιους τους γονείς μας, ή κάποιες υπαλλήλους που προτιμάμε να  πληρώνουμε πολύ συχνά σχεδόν ολόκληρο τον μισθό μας, από το να κάνουμε εμείς τη πιο προκλητική, αλλά αδρά αμοιβόμενη δουλειά. Αμοιβόμενη με ανιδιοτελή αγάπη!

Σήμερα έχουμε αμφισβητήσει την ικανότητα μας να γεννήσουμε τα παιδιά μας, παραδίδοντας τη δύναμη, το έλεγχο και την τύχη της ιερής μας  γέννας σε άντρες μηχανικούς. Πως αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει σε ένα κοινό μυαλό την δουλειά ενός χειρούργου; Τουλάχιστον ο ταλαντούχος καρδιοχειρούργος που έσωσε τη καρδιά του πατέρα μου προσφάτως, μέσα σε μόλις δυόμιση ώρες, χωρίς την ελάχιστη μετεγχειριτική παρενέργεια, διέθετε εκτός της τεχνικής κατάρτισης και της μαεστρίας του και το μεγαλείο της αρετής που ονομάζεται ταπεινοφροσύνη, ώστε να αποκαλέσει ο ίδιος τον εαυτό του «μηχανικό της ανθρώπινης καρδιάς». Με μια αναισθητοποίηση του ιερού οχήματος που επί εννέα μήνες ανέθρεψε και ανέπτυξε ένα μωρό – και βρες μου μεγαλύτερη απόδειξη της δύναμης του σώματος μας – μετατρεπόμαστε σε έρμαια ανίδεων περι της φυσιολογίας μας, ειδικών επί της – ανύπαρκτης –  παθολογίας  μας για να μας υποδείξουν τον (εντεώς ανορθόδοξο) τρόπο νε γεννήσουμε, ή να μας λυτρώσουν από τα δεινά της γέννας με ένα νυστέρι, όταν εν τέλει ο τρόπος τους δε λειτουργήσει και να μας «λευτερώσουν» από τον ζυγό της ζωής που έρχεται για να μας πονέσει, να μας βασανίσει να μας κάνει να υποφέρουμε. Έτσι μας είπες ότι συμβαίνει στη γέννα. Έτσι μας μίλησες για τον τοκετό μας.

Σήμερα αμφισβητούμε ολοένα και περισσότερο ακόμη και την ικανότητα μας να συλλάβουμε τα παιδιά μας. Μας το υπενθυμίζουν τα κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής τα οποία ώ τί σύμπτωση ανέρχονται με την ταχύτητα  που ανεβαίνουν και τα ποσοστά των καισαρικών τομών. Και ξέρουμε αγαπητή Πατριαρχία ότι και αυτά, όπως και κάθε «προηγμένης τεχνολογίας», ιδρύματα τα οποία διαχειρίζονται την αναπαραγωγική και περιγεννητική «φροντίδα» μας είναι δικά σου δημιουργήματα. Ανήκουν και πλουτίζουν τα δικά σου παιδιά.

Εσύ και τα παιδιά σου λοιπόν Πατριαρχία μας έστησες τη παγίδα τόσο περίτεχνα ώστε σήμερα κάθε κορίτσι, γυναίκα και γιαγιά να μισεί τον κόλπο της, το αιδίο της, τη μήτρα της. Ή στη καλύτερη να την αγνοεί και να τη διαθέτει μόνο στα χέρια των επιδέξιων ειδικών.  Μισούμε τόσο τα ιερά μας όργανα που ντρεπόμαστε ακόμη και να τα ονομάσουμε. Έχουμε αποδώσει στα πιο πολύτιμα σημεία του σώματος μας τα ονόματα που εσύ μας παραχώρησες, μέσα στα οποία κρύβεται η ντροπή, για το σπουδαιότερο κομμάτι της φυσικής μας υπόστασης. Η κλειτορίδα μας, ο κόλπος μας, το αιδίο ή μουνί μας όπως τόσο αποδοκιμαστικά αποκαλείς το μέρος του σώματος που δημιοιυργήθηκε για να μας προσφέρει χαρά, ηδονή και ζωή, έχουν γίνει λέξεις που σέρνουν μαζί τους την ύβρη, τη ντροπή! Ντρεπόμαστε να ξεστομίσουμε  ένα όνομα, να αποδώσουμε μια υπόσταση στα γεννητικά μας όργανα, στα «εκεί κάτω» μας. Μιλάμε στις κόρες μας για το αιδίο τους αποκαλώντας το «πιπί»! Πιπί το όργανο της απόλυτης τους ευχαρίστησης, το κέντρο της δημιουργίας τους, το κέντρο της θηλυκής τους ταυτότητας! Μας πούλησες ένα παραμύθι και εμείς το χάψαμε. Οτιδήποτε συνδέεται με την ικανότητα μας να δημιουργήσουμε και να θρέψουμε μια ζωή – τον ορισμό του να είναι κανείς θηλυκό – το μισούμε, το αποστρεφόμαστε και το απορρίπτουμε.

Χρειάστηκε βέβαια ένα πανούργο σχέδιο για να μας φέρει στο σημείο αυτό και είναι προφανές ότι το κέντησες περίτεχνα εδώ και εκατονταετίες, χιλιετίες ακόμη. Στην αρχή ξεφτίλισες τις θεές μας – τα αρχέτυπα της Ιερής Θυληκότητας – και έτσι μας πήρες τη κυριαρχία μας. Εκανες τους κόλπους και τις μήτρες μας δική σου ιδιοκτησία και οι κόλποι των κοριτσιών μας έγιναν και εκείνοι δικοί σου για να τους διαχειρειστείς οπως ήθελες. Στην απόπειρα σου να μας αποσυνδέσεις από γενεές επί γενεών ενδυναμωμένων ενσαρκώσεων, έψαξες και βρήκες τις γυναίκες που μας συνέδεαν με τη σοφία της μήτρας μας, που μας συνέδεαν με την θεραπευτική σοφία της Μητέρας Γης και τις έριξες στη πυρά! Οι Μάγισσες όλων των πολιτισμών έκδιώχθηκαν στο πυρ το εξώτερο και έγιναν σύμβολο του θανάτου, της σήψης, και του απόλυτου Κακού! Οι Παρθένες από την άλλη, αυτές οι αγέρωχες, αντάρτισσες γυναίκες που απολάμβαναν τον έρωτα αιώνια αδέσμευτες, μετατράπηκαν μέσα από τις καλοσχεδιασμένες θρησκείες σου σε «αγνά» κορίτσια, άγγιχτα από τα χέρια αυτών που εκείνες ποθούσαν και αγαπούσαν, αλλά με προορισμό να κατασπαραχτούν από τα αηδιαστικά κορμιά των όσων προξενεύονταν.

Βλέπεις όμως, Πατριαρχία υπάρχει κάτι που δεν συνειδητοποίησες σε όλη αυτή τη διαδικασία. Όταν πέταξες τις μάγισσες, τις μαμές, τις σαμάνες και τις θεραπεύτριες μας στη φωτιά, όταν αποτελείωσες και τις τελευταίες σοφές γυναίκες, στη πραγματικότητα εξασφάλισες τη γένηση του επόμενου κύματος σοφών γυναικών.

Σε παράφραση του Έλληνα ποιητή και φιλοσόφου Ντίνου Χριστιανόπουλου έκανες ότι περνούσε από το χέρι σου για να μας θάψεις, αλλά δεν αντιλήφθηκες ότι είμαστε σπόροι. Μέσα βαθιά, κάτω από την επιφάνεια της Γης η σοφία μας κρατήθηκε ασφαλής και ζωντανή στο συλλογικό ασυνείδητο, καθώς από τους σπόρους φύτρωναν ρίζες, καθώς το δυναμικό μας ετοιμαζόταν. Και σήμερα, τώρα, ο βαθύς και σκοτεινός χειμώνας σου φτάνει στο τέλος του, με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι εποχές και ο κάθε κύκλος στη ζωή. Με άλλα λόγια είναι ρόδα και γυρίζει, Πατριαρχία! Το πρώτο φως της άνοιξης είναι ήδη στον ορίζοντα και γνέφει στην Αφυπνισμένη Θυληκότητα να ανεγερθεί και πάλι. Και ορίστε και κάτι άλλο που θα έπρεπε να γνωρίζεις, αγαπητή Πατριαρχία: μερικοί σπόροι χρειάζεται να βιώσουν τη κάψα μιας πυρκαγιάς για να φυτρώσουν. Σε αυτή τη κατάσταση της παρατεταμένης εμψύχωσης, μέχρι που η ζέστη να σκάσει τον εξωτερικό τους φλοιό, αυτοί οι σπόροι ανοίγουν στο πλήρες δυναμικό τους μονάχα αφού έχουν σχεδόν καταστραφεί. Εξαιτίας σου, Πατριαρχία μεταμορφωθήκαμε μεσα από τη φωτιά και είμαστε τώρα έτοιμες να ανθίσουμε και πάλι! Νιώθουμε σχεδόν ευγνώμονες για την ύπαρξη σου! Γιατί κάθε εκπρόσωπος σου, κάθε παιδί σου, άρσενικό ή θηλυκό, κάθε πράξη σου και επιβολή σου μας θυμίζει ότι ήρθε η ώρα να αναγερθούμε, να αναδυθούμε από τις στάχτες μας ξανά! Το βλέπεις αυτό και ξέρεις τί σημαίνει. Και όπως έχεις κάνει τόσες φορές στο παρελθόν θα καταβάλεις κάθε απόπειρα να μας κρατήσεις κάτω. Ξέρουμε πια καλά ότι δεν θα μας αφήσεις να ανεγειρθούμε χωρίς αγώνα.

Όταν ξεκινήσαμε να απαιτούμε τα δικαιώματα μας στην ισότητα για παράδειγμα, απάντησες με την απαίτηση να καταλαμβάνουμε λιγότερο χώρο. Καθώς η παρουσία μας στον κόσμο μεγάλωνε εσύ προσπαθούσες να μας διατηρείς σωματικά μικρές και αδύναμες και ψυχολογικά περιορισμένες μέσα από τα πρότυπα που όρισες και που περιγράφουν γυναίκες καχεκτικές, χλωμές, αδύναμες και άγονες. Σε αντίθεση με τη τέχνη χιλιετιών που απεικονίζει την ιερότητα των γυναικών μέσα από τη πληρότητα τους, εσύ μας είπες ότι όσο πιο μικρές είμαστε τόσο περισσότερη αξία θα έχουμε. Μας είπες ότι η προθυμία μας να συρρικνωθούμε στο μέγεθος και το σχήμα κοριτσιών σε προεφηβεία είναι το τίμημα για αυτή την αξία. Μας είπες ότι το να πιάνουμε χώρο είναι σχεδόν το χειρότερο έγκλημα που μπορούμε να διαπράξουμε και μας είπες ότι για να είμαστε πλήρως ανεπτυγμένες  – για να είμαστε ίσες με τους άντρες – θα πρέπει να αποκοπούμε να αποσυνδεθούμε και να αποκυρήξουμε τον κόλπο, τη μήτρα το αιδίο μας.

Και η αλήθεια είναι πως αυτό λειτούργησε για λίγο καιρό, πρέπει να ομολογήσω. Για κάποιες δεκαετίες τα κορίτσια και οι γυναίκες ήταν πρόθυμες να φάνε κυριολεκτικά τη κοροϊδία της Παρτριαρχίας που τους έλεγε ότι ο κόλπος τους ήταν αποκρουστικός και επαίσχυντος, εκτός από τις φορές που επιλέγονταν από τους άντρες για τη δική τους ικανοποίηση. Οι κόλποι μας μας είπες δεν ανήκουν σε εμάς, δεν προορίζονται για τη δική μας απόλαυση, εκτός και αν βέβαια δεχόμασταν να ταυτιστούμε με τις «πόρνες», τις «βρώμικες». Σε κάθε άλλη περίπτωση τα αιδοία και οι κόλποι μας θα έπρεπε να είναι έτοιμα και διαθέσιμα, και κατάλληλα καλωπισμένα σε κάθε αίτημα ικανοποίησης της κυρίαρχης Πατριαρχίας. Και εμείς το πιστέψαμε, τόσο που αρχίσαμε να αμφισβητούμε την δική μας ικανότητα να απολαύσουμε την ηδονή δίχως τη φαλλική σου υπόσταση, να γεννήσουμε δίχως τη δική σου επίβλεψη και καθοδήγηση, και επιλέξαμε ότι εν τέλει η χαρά της ζωής χωρίς την υποταγή μας σε ένα αρσενικό θα ήταν όνειρο θερινής νυκτός, και πως  η γέννα μέσω ενός εξαιρετικά σοβαρού χειρουργείου θα ήταν προτιμότερη στην απόπειρα μας να κάνουμε τα πάντα για να διατηρήσουμε την αξία του κόλπου μας, αυτήν που εσύ αγαπητή Πατριαρχία όρισες φυσικά.

Ήταν τότε που αρχίσαμε να λέμε ψέμματα στους εαυτούς μας για να σε επιβεβαιώσουμε. Και τα ίδια ψέμματα να τα επαναλαμβάνουμε και στις κόρες και τους γιούς μας. Γίναμε οι μεγαλύτερες προδότρες των εαυτών μας. Αλλά όχι πια! Σήμερα έχουμε αρχίσει να αφυπνιζόμαστε και μαζί με εμάς να αφυπνίζεται και η Μήτρα μας, καθώς αρνούμαστε πλέον να παραμένουμε αδαείς και αποσυνδεδεμένες από τη πηγή της δύναμης μας. Αρνούμαστε να συνεχίσουμε αυτή τη προδοσία και αντ’ αυτού καλωσορίζουμε εμάς και τις κόρες μας σε μια θετική για εμάς εμπειρία της γυναικείας φύσης μας! Αδιαφορώντας για το πως αυτό θα φαίνεται σε εσένα. Και πραγματικά αυτό σε φρικάρει! Χανεις το μυαλό σου καθώς αρχίζεις να παρακολουθείς μια μια τις γυναίκες να συνδέονται με την εσώτερη σοφία τους και να ξαναβρίσκουν τη φωνή τους. Καθώς βλέπεις ότι δεν είμαστε πλέον σε διάθεση να πολεμάμε η μια την άλλη εσύ περνάς στην αντεπίθεση. Διπλασιάζεις τις απόπειρες σου, επιβάλλοντας μας μέσα από τη μουσική, τα βιβλία, τις ταινίες  και τις τηλεοπτικές σου εκπομπές να παραμείνουμε μικρές και αδύναμες, να μη καταλαμβάνουμε άλλο χώρο. Κάνεις τη πορνογραφία ακόμη πιο βίαιη, και με τον τρόπο αυτό διδάσκεις την επόμενη γενιά φαντάρων να πιστεύουν ότι είναι το νόμιμο δικαίωμα και χρέος τους να κυριαρχούν πάνω μας.

Αλλά άκου πως έχει η φάση, Πατριαρχία. Το παραμύθι έχει τελειώσει. Σε βλέπουμε πια. Βλέπουμε την απόγνωση σου, την γεμάτη φόβο οργή σου. Και όσες επιθέσεις και αν μας εξαπολύεις εμείς θα στεκόμαστε στη πρώτη γραμμή, η μια δίπλα στην άλλη με όσες έχουν αφυπνιστεί καθώς θα εκμηδενίζουμε τις ταξικές, τις πολιτισμικές και κοινωνικές μας διαφορές στις Κόκκινες Σκηνές που σηκώσαμε, μέσα στις οποίες καλούμε τις αδερφές μας, τις κόρες μας, τις μάνες μας, τις γυναίκες μας για να σηκώσουμε η μια την άλλη. Καλούμε τους άντρες μας, και τους αδερφούς μας και τους πατέρες μας και τους γιούς μας. Καλούμε όλους και όλες είναι πρόθυμοι να βγούν έξω από τα μικροσκοπικά κουτάκια τους, να πετάξουν από πάνω τους τις πεποιθήσεις που τους μοίρασες και να ανακαλύψουν τους αυθεντικούς τους εαυτούς και μέσα από αυτούς να ζήσουν με αγάπη, αποδοχή και συμπόνοια για τους ίδιους και τους συνανθρώπους τους!

Καλούμε μέσα όλους όσους δε φοβούνται τις Μήτρες και τους κόλπους μας.

 

 

Εμπνευσμένο από ΕΔΩ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *